Κυριακίδου Ρούλα

Κυριακίδου Ρούλα

Κυριακίδου Ρούλα

KATEΡΙΝΑ

Ζωσιμά Κατερίνα

Γέννημα θρέμμα Σαλονικιά, με ρίζες ηπειρώτικες, όπως φαίνεται και από το επίθετο, το βουνό και η θάλασσα πάλευαν μέσα μου για να με κερδίσει τελικά η θάλασσα. Τα παιδικά μου χρόνια γεμάτα γαλάζιο, εκδρομές και παρέες.

Ζωσιμά Κατερίνα

Γέννημα θρέμμα Σαλονικιά, με ρίζες ηπειρώτικες, όπως φαίνεται και από το επίθετο, το βουνό και η θάλασσα πάλευαν μέσα μου για να με κερδίσει τελικά η θάλασσα. Τα παιδικά μου χρόνια γεμάτα γαλάζιο, εκδρομές και παρέες.

Το σχολείο για μένα ήταν η ευκαιρία για παιχνίδι και να βρεθώ με τους φίλους μου γι’ αυτό και πολύ συχνά στην διάρκεια του μαθήματος το βλέμμα μου το έσκαγε από το παράθυρο, γυρεύοντας τον ουρανό, προσπαθώντας να ανακαλύψει τον υπόλοιπο κόσμο. Την ανάγκη αυτή γρήγορα την κάλυψε το διάβασμα αμέτρητων λογοτεχνικών βιβλίων.

Μεγαλώνοντας η ζωή μου δεν είχε πολλά σταυροδρόμια, επαγγελματικά θα έλεγα ότι ήταν μονόδρομος, μιας και η λέξη ΠΑΙΔΙ με τραβούσε σαν μαγνήτης.

Αγαπημένο μάθημα στη σχολή « Η διδασκαλία της ξένης γλώσσας σε ΠΑΙΔΙΑ προσχολικής ηλικίας», έρευνα στο μεταπτυχιακό για την επιρροή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης στο ΠΑΙΔΙ, εκπομπή στο ραδιόφωνο ΠΑΙΔΙΚΗ, πρώτο χαρτζιλίκι ιδιαίτερα μαθήματα σε μικρά ΠΑΙΔΙΑ… γάμος, ΠΑΙΔΙΑ δύο.

Μπήκα σε τάξη για πρώτη φορά πριν από 28 χρόνια και από τότε σκηνοθετώ, σεναριογραφώ, χορεύω, τραγουδώ, ζωγραφίζω, διδάσκοντας αγγλικά ασταμάτητα. Πειραματίζομαι, αναιρώ και ξαναχτίζω, παλεύω, χαίρομαι, απογοητεύομαι, δικαιώνομαι, μα πάνω από όλα ελπίζω ότι καταφέρνω να ανοίξω στα “βλέμματα που το σκάνε” ένα παράθυρο στον κόσμο.

ΛΕΝΑ

Σιώπη Λένα

Όλα ξεκίνησαν μερικές – μόνο – δεκάδες χρόνια πριν… όταν, έφηβη σε μια επαρχιακή πόλη, προσπαθούσα να μάθω αγγλικά. Οι δυσκολίες πολλές (βαρεμάρα!), η προσπάθεια μεγάλη (κανένα ενδιαφέρον στο αντικείμενο) και η πίεση από τους γονείς ακόμη μεγαλύτερη

Σιώπη Λένα

Όλα ξεκίνησαν μερικές – μόνο – δεκάδες χρόνια πριν… όταν, έφηβη σε μια επαρχιακή πόλη,
προσπαθούσα να μάθω αγγλικά. Οι δυσκολίες πολλές (βαρεμάρα!), η προσπάθεια μεγάλη
(κανένα ενδιαφέρον στο αντικείμενο) και η πίεση από τους γονείς ακόμη μεγαλύτερη: «Πρέπει να μάθεις αγγλικά, τέλος!», έλεγαν και ξανάλεγαν. Στην προσπάθεια να βρω λύση
στην…κατάντια μου, έβαλα τις κούκλες μου στη σειρά κι άρχισα να τις κάνω μάθημα! Και κοίτα να δεις που άρχισε να δουλεύει… Όσο πιο πολύ «δίδασκα», τόσο καλύτερα τα πήγαινα, κι όσο καλύτερα τα πήγαινα, τόσο περισσότερο τα καταλάβαινα και δώσ’ του προσπαθούσα
περισσότερο. Ύστερα μπήκε στο παιχνίδι και η προφορά! Σημαντικό κομμάτι στη γλώσσα! Και μη νομίσει κανείς ότι «googlαρα» τις λέξεις για να δω πως προφέρονται…πού τέτοια κόλπα τότε…

Στην πορεία μπήκε στον δρόμο μου και η Ανθή (καθηγήτριά μου στο φροντιστήριο), η οποία
κατάφερε τελικά να με κερδίσει με το χιούμορ της. Μεγάλη υπόθεση και το χιούμορ…

Και μάλλον ,κάπως έτσι, μπήκε το μικρόβιο…

Τα χρόνια πέρασαν, ακολούθησαν σπουδές, παρέες, διάβασμα, αγωνίες… Στην πορεία
λοξοδρόμησα κι άλλοι στόχοι μπήκαν στη ζωή μου: Σχολή Μεταφραστών στην Κέρκυρα που
ποτέ δεν φοίτησα, γαλλικά που ποτέ δεν δίδαξα – ίσως μια-δυο χρονιές μόνο! Κι ύστερα ήρθε η πρώτη μου επαγγελματική εμπειρία ως καθηγήτρια Αγγλικών και ξεκίνησε το ταξίδι μου σε έναν χώρο που συνεχώς μεταμορφώνεται, αφού η ξένη γλώσσα είναι ζωντανή, μεταβάλλεται! Μεσολάβησαν πολλά! Πέρασα πολλές ώρες στην τάξη και πέρασαν πολλοί μαθητές από τα χέρια μου, ο καθένας με τους φόβους και τις ανασφάλειές του… Έγινα υπεύθυνη σπουδών… Παρακολούθησα σεμινάρια, έκανα επιτηρήσεις, έβγαλα φωτοτυπίες – πολλές φωτοτυπίες – ετοίμασα quizzes και πολύ extra υλικό! Μεσολάβησαν κι άλλα πόσα…αλλαγές σε πτυχία, συνεχής επιμόρφωση, σταθερές συνεργασίες, καινούρια βιβλία, καλοί συνάδελφοι, αγάπη για τα παιδιά και τη δουλειά αυτή…

Σήμερα, ύστερα από 22 πλέον χρόνια διδακτικής εμπειρίας, μπορώ να πω με σιγουριά ότι η
αγάπη για τα παιδιά και την αγγλική γλώσσα και το χιούμορ είναι κομμάτια μου και τα κουβαλάω σε κάθε τάξη μαζί μου, τα οποία όταν συναντήθηκαν με τη ΡΟΥΛΑ ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ
έπαθαν…WOW!!! Αν και απαριθμούμε μόλις πέντε χρόνια επαγγελματικής συνεργασίας, η
πρώτη μας συνάντηση με τη Ρούλα έγινε πριν από 8 χρόνια περίπου κι η δεύτερη κάπου
ενδιάμεσα. “Τρίτη και τυχερή”, είπαμε όταν δώσαμε τα χέρια και με καλωσόρισε στο “σπίτι” της, που από εκείνη τη στιγμή έγινε και δικό μου σπίτι! Είναι πολύ σημαντικό να συνεργάζεσαι με άτομα που αγαπούν τη δουλειά τους, πόσο μάλλον όταν αυτή η “δουλειά” έχει να κάνει με παιδιά και την ευθύνη που έχεις αναλάβει, όχι μόνο να τους μάθεις αγγλικά, αλλά και να αγγίξεις τις ψυχούλες τους. Είναι πολύ σημαντικό να συνεργάζεσαι με ανθρώπους που έχουν τα ίδια όνειρα με εσένα και τέλος, είναι πολύ σημαντικό να συνεργάζεσαι με άτομα που βλέπουν μέσα στην ψυχή σου… Έτσι είμαστε όλοι σε αυτό το σχολείο και είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη που συνεργάζομαι μαζί τους όλα αυτά τα χρόνια!

ΑΝΝΑ

Σαββινίδου Άννα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Κάποια από τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στον Πειραιά, στην Αθήνα και στην Καστοριά. Η επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη είναι αναπόσπαστα δεμένη με αυτό το σχολείο του οποίου υπήρξα κομμάτι.

Σαββινίδου Άννα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Κάποια από τα παιδικά μου χρόνια τα πέρασα στον Πειραιά, στην Αθήνα και στην Καστοριά. Η επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη είναι αναπόσπαστα δεμένη με αυτό το σχολείο του οποίου υπήρξα κομμάτι.

Ήμουν κι εγώ μαθήτρια αυτού του φροντιστηρίου! Έχω πολλές αναμνήσεις από αυτόν τον χώρο ως μαθήτρια και σταδιακά δημιουργώ κι άλλες τόσες ως καθηγήτρια πλέον. Θα έλεγε κανείς πως όλα ξεκίνησαν εδώ… στην παιδική μου ηλικία.

Λίγα χρόνια αργότερα… Καλοκαίρι του 2010, τελειόφοιτη της Γ¨ Λυκείου, πανηγυρίζω για την εισαγωγή μου στο τμήμα της Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και… το όνειρο ξεκινά! Μετά από τέσσερα υπέροχα χρόνια στο Πανεπιστήμιο κι αφού ολοκληρώνεται αυτό το κομμάτι με επιτυχία, ξεκινώ την εργασιακή μου πορεία. Παράλληλα με την εργασία μου, παίρνω το πτυχίο CELTA ( Certificate of English Language Teaching to Adults ) και ξεκινώ το μεταπτυχιακό μου στη διδασκαλία της αγγλικής, ως δεύτερης ξένης γλώσσας του Ανοιχτού Πανεπιστημίου Πάτρας. Το βασικό μου κίνητρο, για να ασχοληθώ με όλα αυτά, ήταν η επιθυμία μου να αποκομίσω όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις πάνω στη διδασκαλία και να ενισχύσω έτσι την πρακτική μου εμπειρία σε συνδυασμό με τη θεωρητική έρευνα .Όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν πολύ γερές βάσεις για εμένα, ενώ ταυτόχρονα μου άνοιξαν τον δρόμο και μου έδωσαν τη δυνατότητα να εργαστώ τα καλοκαίρια στο Ηνωμένο Βασίλειο σε English Summer Camps.

Ένα χρόνο μετά μπαίνει ξανά στη ζωή μου η κυρία Κυριακίδου, καθώς αγκαλιάζει επαγγελματικά πια, δύο παλιές της μαθήτριες, εμένα και την πολύ καλή φίλη, συμμαθήτρια, συμφοιτήτρια και συνάδελφο Βάσω Αυγερινού. Είναι καλοκαίρι του 2016 και, στην προσπάθειά μας για εύρεση εργασίας, η κυρία Κυριακίδου μας προσκαλεί και ταυτόχρονα μας καλωσορίζει στην ομάδα του φροντιστηρίου ως καθηγήτριες πλέον! Ήμουν πια σίγουρη ότι ένα τέτοιο σχολείο θα μου δώσει φτερά και βάσεις για να εξελιχθώ ακόμα περισσότερο ως εκπαιδευτικός, πράγμα το οποίο συνέβη!

Αναρωτιόμουν ποιό είναι το μυστικό της επιτυχίας αυτού του σχολείου. Την απάντηση την έδωσα στον εαυτό μου, όταν κάποια στιγμή διάβασα την ομιλία μιας καθηγήτριάς μου στο πανεπιστήμιο, η οποία έλεγε πως τα παιδιά χρειάζονται ρίζες και φτερά.

Ε, ναι, λοιπόν!

Αυτό το σχολείο προσφέρει ρίζες στα παιδιά δίνοντάς τους μια αγκαλιά, υπενθυμίζοντάς τους πως ανήκουν σε μια μεγάλη ομάδα και ταυτόχρονα παρέχοντάς τους γνώσεις γερές για το μέλλον τους.

Μην ξεχνάμε όμως και τα φτερά! Αυτά θα τους βοηθήσουν να πετάξουν και να εξελιχθούν.

Με γνώμονα αυτήν την φράση πορεύομαι σαν δασκάλα εξοπλίζοντας τα παιδιά με γνώσεις και βάσεις και παράλληλα μαθαίνοντάς τους να πετούν. Αγαπώ αυτήν τη δουλειά και τη θεωρώ μοναδική, όπως μοναδικό είναι το συναίσθημα να δουλεύεις με παιδιά. Είναι εξαιρετική κινητήριος δύναμη, όπως εξαιρετική είναι η συναίσθηση της προσφοράς στη νέα γενιά. Αγαπώ αυτό το σχολείο, όσο αγαπώ και τη δουλειά μου, διότι αυτό το σχολείο μου θυμίζει καθημερινά τον λόγο που επέλεξα να γίνω δασκάλα. Μου αρέσει να διδάσκω και μου αρέσει να διδάσκω διαφορετικά, κάτι το οποίο μου το δίδαξε κι εμένα και μου το ενέπνευσε ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ!!!

ΝΙΚΗ

Βενέτη Νίκη

Προορισμός Δυτικά της Λύπης. Αναζητώντας το κάτι παραπάνω…
Μεγαλωμένη στην Άνω Πόλη. Ψηλά. Τα πράγματα από ψηλά έχουν μία άλλη διάσταση, χωρίς υπερβολές. Δημοτικό σχολείο στο Κουλέ Καφέ και μετά Ε’ Λύκειο θηλέων.

Βενέτη Νίκη

Προορισμός Δυτικά της Λύπης Αναζητώντας το κάτι παραπάνω… Μεγαλωμένη στην Άνω Πόλη. Ψηλά. Τα πράγματα από ψηλά έχουν μία άλλη διάσταση, χωρίς υπερβολές.

Δημοτικό σχολείο στο Κουλέ Καφέ και μετά Ε’ Λύκειο θηλέων. Αναζητώντας το κάτι παραπάνω… Οικογένεια. Παιδιά, 2 τον αριθμό. Χρόνια δημιουργικά και ανήσυχα. Ο προβληματισμός μου; Σπουδές. Proficiency στην Ελλάδα. Αγγλία 2 χρόνια Northumbria University Newcastle Teachers’ Studies. Ελλάδα 2 χρόνια μεταπτυχιακό Diploma RSA.

Αυτή την περίοδο σκιαγραφείται μέσα μου η μορφή του δασκάλου, ξυπνώντας την έμφυτη τάση μου για ουσιαστική μεταλαμπάδευση, όχι μόνο της Αγγλικής γλώσσας αλλά και για το κάτι παραπάνω… Αναζητώντας το κάτι παραπάνω… Βρέθηκα σε αυτό το σχολείο. Επίκεντρο το παιδί. Ανοιχτό πεδίο. Νέες ιδέες. Υψηλές απαιτήσεις.

Άδραξα την ευκαιρία που μου δόθηκε και έτσι συμπλήρωσα την ισορροπία που ήδη έφτιαχνα μέσα μου. Δηλαδή…. Το κάτι παραπάνω… “Mary Poppins” με φώναξαν πρώτα τα δικά μου παιδιά. Μετά οι μαθητές μου, καθώς έβγαζα και συνεχίζω να βγάζω, από τον σάκο μου διάφορα…

Τη Μάθηση, το Γέλιο, τη Χαρά, την Ουσία, το Απρόβλεπτο. Προορισμός Ανατολικά της Χαράς…. Σαν να έχω ταυτότητα τώρα….

DIANA

Τσαουσάι Νταϊάνα

Ως δίγλωσση μου άρεσε πάντα να μαθαίνω ξένες γλώσσες και κάπως έτσι … αγάπησα τα αγγλικά! Και η αγάπη μου αυτή συνάντησε το πιο ευχάριστο περιβάλλον, όπου τα αγγλικά διδάσκονται με έμπνευση και μεράκι!

Τσαουσάι Νταϊάνα

Ως δίγλωσση μου άρεσε πάντα να μαθαίνω ξένες γλώσσες και κάπως έτσι … αγάπησα τα αγγλικά! Και η αγάπη μου αυτή συνάντησε το πιο ευχάριστο περιβάλλον, όπου τα αγγλικά διδάσκονται με έμπνευση και μεράκι!

Καθημερινά αισθάνομαι πως είμαι μία τυχερή και ευλογημένη δασκάλα που δίνει, αλλά και
διαρκώς αντλεί χαρά από τα παιδιά της!

Στόχος μου είναι να συμβάλλω και να κάνω τα αγγλικά ένα χρήσιμο εργαλείο για τα παιδιά, έτσι ώστε να επικοινωνούν με άνεση, να αγαπήσουν τη γλώσσα και να τη μάθουν ευχάριστα και βιωματικά.

ΜΑΡΙΑ

Καστούρα Μαρία

ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ…Η Δασκάλα σας στα ελληνικά!
Πάντα υποστήριζα πως «ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις», να είσαι γεννημένη δασκάλα, να εμπνέεις και να επιβάλλεσαι ταυτόχρονα ως ο πιο αξιαγάπητος μονάρχης

Καστούρα Μαρία

ΑΠΟΦΟΙΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ… Η Δασκάλα σας στα ελληνικά!

Πάντα υποστήριζα πως «ή το ‘χεις ή δεν το ‘χεις», να είσαι γεννημένη δασκάλα, να εμπνέεις και να επιβάλλεσαι ταυτόχρονα ως ο πιο αξιαγάπητος μονάρχης (αστειευόμενη φυσικά, για να δικαιολογήσω το «γιατί το λέω εγώ!») μέσα σε μια τάξη που δίνει την απόλυτη ελευθερία να μάθεις, να εκφραστείς, να αναρωτηθείς, να προβληματιστείς, να δημιουργήσεις και να καταφέρεις να αφεθείς απόλυτα σε έναν άνθρωπο (ΔΑΣΚΑΛΟ), αλλά και να ενισχύσεις ταυτόχρονα όλες σου τις δυνάμεις, όλο το πείσμα που θα σε πάει μπροστά..ψηλά..όπου θέλεις εσύ!

Εγώ το ‘χω… (δε ρωτάω, το ‘χω).., αλλά το αγάπησα και παθιάστηκα με το δασκαλίκι, παρατηρώντας μία μεγάλη Δασκάλα, την ανήσυχη και δημιουργική Ρούλα Κυριακίδου, τη δασκάλα που είχα από 10 χρονών και που ακόμα μου θυμίζει ότι η εκπαίδευση είναι ο μεγαλύτερος καμβάς δημιουργίας και πως όλοι εμείς οι «καλλιτέχνες» πρέπει να τροφοδοτούμε διαρκώς τις καλλιτεχνικές ανησυχίες μας και να ψάχνουμε, να αλλάζουμε, να ανανεώνουμε, να βελτιώνουμε, να υπηρετούμε πιστά την υπέρτατη Τέχνη της Διδασκαλίας και της Αγάπης για τη Μάθηση.

To πάθος μου για τη διδασκαλία βρήκε στο Σχολείο μας στην Αριστοτέλους την κατάλληλη «στέγη», που μου επιτρέπει να εκφράζομαι επαγγελματικά, αλλά και προσωπικά, ώστε να μεταδίδω στα παιδιά μου όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις και εφόδια… και κυρίως, να ανοίγω πάντα τον δρόμο για να φτάσουν τα όνειρά τους.

Τα αποτελέσματα της διδασκαλίας μου, αλλά και η επίδραση που ασκώ ως άνθρωπος αποδεικνύονται από τις θετικές κριτικές των παιδιών και των γονέων που έχω γνωρίσει στα 11 χρόνια που ασκώ το επάγγελμά μου…

Η κλίση μου στη δημιουργική γραφή και την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης σε συνδυασμό με την αγάπη μου για τη γραμματική και τους αριθμούς χτίζουν τον δικό μου κόσμο, εκεί όπου κάθε φορά ταξιδεύουμε με τα παιδιά μου και δουλεύουμε μαζί για την εκπλήρωση των στόχων μας.

Είναι αυτή η επιμονή μου στην οργάνωση και τη λεπτομέρεια, αλλά κυρίως η εντατική εργασία και η ανάδειξη των δυνατοτήτων των παιδιών, που μας οδηγούν κάθε χρόνο με επιτυχία στις εξετάσεις εισαγωγής στα καλύτερα γυμνάσια της πόλης μας και μου χαρίζουν στο τέλος της κάθε σχολικής χρονιάς
την υπέροχη… μαμαδίστικη περηφάνεια!!!

ΠΑΥΛΟΣ

Παπαδόπουλος Παύλος

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Giengen της Γερμανίας. Το γεγονός αυτό ουσιαστικά καθόρισε τη μετέπειτα πορεία μου: Σπουδές στη Σχολή Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο ΑΠΘ, και τον πόθο, όχι μόνο να διδάξω τη  γλώσσα, αλλά και να μεταφέρω, όσο μπορώ, τη γερμανική νοοτροπία και να δίνω πολιτισμικές πληροφορίες για τη χώρα, που με σημάδεψε θετικά.

Παπαδόπουλος Παύλος

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Giengen της Γερμανίας.

Το γεγονός αυτό ουσιαστικά καθόρισε τη μετέπειτα πορεία μου: Σπουδές στη Σχολή Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας στο ΑΠΘ, και τον πόθο, όχι μόνο να διδάξω τη  γλώσσα, αλλά και να μεταφέρω, όσο μπορώ, τη γερμανική νοοτροπία και να δίνω πολιτισμικές πληροφορίες για τη χώρα, που με σημάδεψε θετικά.

Όλα τα χρόνια προσπαθώ να εξελίσσομαι, και σ’ αυτό συνδράμει και η έμπειρη διδακτική ομάδα των κέντρων Γλωσσών Κυριακίδου, της οποίας έχω την τιμή να είμαι μέλος τα τελευταία χρόνια.

Η ζωή στην αίθουσα διδασκαλίας σίγουρα δεν είναι πάντα εύκολη, όμως σου δίνει συνεχώς αφορμές για νέα αρχή, αλλαγή πορείας και έτσι να διευρύνεις τους ορίζοντές σου, για το πώς θα φτάσεις στο στόχο σου.

Οι άρτια εξοπλισμένοι και ευχάριστοι χώροι και οι συνάδελφοί μου με την άσβεστη δίψα για το νέο και πρωτοποριακό, το κάνουν σίγουρα πιο εφικτό, όχι μόνο για μένα, αλλα και για τους μαθητές μας.

ΞΕΝΙΑ

Ισμιρίδου Ξένια

Πάντα ένιωθα τυχερή, γιατί έκανα μια δουλειά που μου έδινε τόση
χαρά! Τι πιο ωραίο από το να συναντάς παιδιά καθημερινά, να γελάς, να
μαλώνεις, να ανταλλάσεις ιδέες και ταυτόχρονα να τα βοηθάς να
εξελίξουν την ικανότητά τους στην επικοινωνία μέσα από την
γνώση μιας ξένης γλώσσας!

Ιμσιρίδου Ξένια

Πάντα ένιωθα τυχερή, γιατί έκανα μια δουλειά που μου έδινε τόση χαρά!

Τι πιο ωραίο από το να συναντάς παιδιά καθημερινά, να γελάς, να μαλώνεις, να ανταλλάσεις ιδέες και ταυτόχρονα να τα βοηθάς να εξελίξουν την ικανότητά τους στην επικοινωνία μέσα από την γνώση μιας ξένης γλώσσας!

Και πόσο μεγαλύτερη η χαρά που μοιράζεται και με άλλους ανθρώπους που νιώθουν όπως και ‘συ για τη δουλειά τους!

Και όλα αυτά σε ένα σχολείο που δάσκαλοι και μαθητές αποκαλούν «δεύτερο σπίτι» τους! Όντως είμαι πολύ τυχερή!

ΒΑΣΩ

Αυγερινού Βάσω

Αν με ρωτήσεις: «από πότε είσαι στην Κυριακίδου;»… Θα σου πω «από πάντα…!» Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα με τους γονείς μου για εγγραφή ως μαθήτρια το 2001 και από τότε δε θυμάμαι να έφυγα ποτέ!
Θα μου πεις, «τι κάνεις τόσα χρόνια εκεί;» Θα σου πω… «Μαθαίνω!»

Αυγερινού Βάσω

Αν με ρωτήσεις: «από πότε είσαι στην Κυριακίδου;»… Θα σου πω «από πάντα…!» Θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα με τους γονείς μου για εγγραφή ως μαθήτρια το 2001 και από τότε δε θυμάμαι να έφυγα ποτέ! Θα μου πεις, «τι κάνεις τόσα χρόνια εκεί;» Θα σου πω… «Μαθαίνω!»

Για 9 χρόνια μαθαίνω αγγλικά non-stop, παίρνοντας το πολυπόθητο Proficiency και κλείνοντας έτσι ένα μεγάλο κεφάλαιο γνώσεων με τον ρόλο της μαθήτριας. Τα επόμενα χρόνια σπουδάζω στο Αριστοτέλειο, Αγγλική Γλώσσα κ Φιλολογία και, παράλληλα, επιστρέφω στο φροντιστήριο για να μάθω Ισπανικά, για να βοηθήσω σε ό,τι χρειάζεται, για να συμβουλευτώ την δασκάλα μου, Ρούλα, και αργότερα για να παρακολουθήσω μαθήματα από την σκοπιά της ανερχόμενης καθηγήτριας πια.

Σεπτέμβρης του 2016 και, ενώ μοιράζουμε βιογραφικά με την κολλητή φίλη, συμφοιτήτρια και συνάδελφο πλέον, Άννα Σαββινιδου, η Ρούλα μας προτείνει να συνεργαστούμε! «Σκεφτείτε το, και αν συμφωνείτε, ελάτε στο meeting τη Δευτέρα».

Η απόφαση μας πασιφανής. So, here we are! Νιώθω πολύ τυχερή που είμαι μέλος αυτής της ομάδας, που πάω χαρούμενη στη δουλειά μου, που έχω χώρο να εξελιχτώ και έμπνευση να δημιουργήσω. Η διδασκαλία για μένα είναι διαρκής μάθηση. Δεν μπορείς να διδάσκεις αν πάψεις να διδάσκεσαι. Και αυτό προσπαθώ να κάνω, να διαβάζω, να ακούω, να ταξιδεύω, να συζητώ και να σκέφτομαι.

Στους μαθητές μου βαθμολογώ την προσπάθεια και την εξέλιξη, λέω πάντα την αλήθεια και δίνω την ελευθερία να με αμφισβητήσουν και να με διορθώσουν, αν αυτό χρειαστεί. Στόχος μου να αναπτύξουν κριτική σκέψη, αυτοπεποίθηση και αυτονομία, να κατανοήσουν ότι η μάθηση δε σταματάει βγαίνοντας από την τάξη και ότι η γλώσσα δεν κατακτιέται μόνο μέσω του πτυχίου. Προσωπικά οφείλω την πορεία της καριέρας και της σκέψης μου στις δασκάλες που με πήραν από το χέρι, μου έμαθαν να «περπατώ» και μου έδειξαν πώς να συνεχίσω να το κάνω ακόμα και όταν θα έφευγαν από δίπλα μου.

Αν οι μαθητές μου με θυμούνται έστω και λίγο με αυτόν τον τρόπο, δε θα τα χω πάει και άσχημα!!!

Φωτεινή

Φωτεινή Μωραϊτου

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να’ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις…

Έτσι κι εγώ άρχισα να ταξιδεύω στον κόσμο των ισπανικών.

Φωτεινή Μωραϊτου

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να’ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις…

Έτσι κι εγώ άρχισα να ταξιδεύω στον κόσμο των ισπανικών.

Ως φοιτήτρια του τμήματος Πολιτικών Επιστημών, πραγματοποίησα το Erasmus μου στην πόλη του Σαντιάγο δε Κομποστέλα. Εκεί κατάλαβα ότι υπήρξε μια περίεργη έλξη, τόσο με τη γλώσσα, όσο και με την κουλτούρα. Έτσι, γυρνώντας στην Ελλάδα, αποφάσισα να διευρύνω τους ορίζοντες μου και κάπως έτσι ξεκίνησα να σπουδάζω Ισπανική Γλώσσα και Πολιτισμό, αλλά και να χορεύω flamenco..

Η διδασκαλία της γλώσσας είναι το κομμάτι που πιο πολύ αγαπώ, καθώς μου αρέσει να μεταδίδω τις γνώσεις μου, αλλά και την ιδιαίτερη αγάπη που έχω για αυτήν τη χώρα.

Ένα ταξίδι, λοιπόν, η γνώση.. κι εμείς τυχεροί που μπορούμε από τη θέση του δασκάλου να είμαστε καπετάνιοι για τους μαθητές μας, δείχνοντάς τους καινούργια μονοπάτια, αλλά ταυτόχρονα ανακαλύπτοντας κι εμείς με τη σειρά μας άγνωστα νερά…